Godni pożałowania socjalimperialiści
List
otwarty Internationalist Group do Ligi Spartakusowców i MLK
Liga
Spartakusowców (LS) oraz Międzynarodowa Liga Komunistyczna (MLK) znajdują
się w poważnych tarapatach, Międzynarodowy Komitet Wykonawczy MLK (MKW)
wydał właśnie oświadczenie „Wycofanie naszego stanowiska w sprawie
trzęsienia ziemi na Haiti”, zatytułowane „Kapitulacja wobec
imperializmu Stanów Zjednoczonych” (27 kwietnia 2010). Dokładnie
wycofuje ono poparcie LS/MLK dla inwazji St. Zjedn./ONZ na Haiti
nazywaną pomocą humanitarną. Oświadczenie nie szczędzi słów charakteryzując
stanowisko przyjęte przez pismo LS Workers Vanguard [VW],
jako „zdradę
fundamentalnej zasady opozycji wobec
‘własnych’ imperialistycznych rządów”, włączając w
to „usprawiedliwienie dla obecności imperialistycznych jednostek St.
Zjedn. jako części zasadniczej pomocy”. Piszecie:
„Zaakceptowaliśmy
linię Waszyngtonu, że dostarczenie pomocy musi być nierozerwalnie związane z
wojskową
dominacją St. Zjedn i pomogliśmy sprzedać mit rozpowszechniany przez
administrację Partii Demokratycznej Obamy, że ta misja jest misją
'humanitarną' ”.
„W
taki to sposób przyswoiliśmy sobie treść rewolucyjnego internacjonalizmu
teorii permanentnej rewolucji Trockiego, łączącą walkę o społeczne i narodowe
wyzwolenie z walką o proletariackie państwo zarówno w krajach
neokolonialnych jak i bardziej rozwiniętych”.
To jest wystarczająco mocna kawa, jak mawiają Niemcy,
i jest prawdziwa.
Wasze oświadczenie mówi, ze stało się to „de
facto linią” MLK, podjętą przez kilka sekcji. Przyznaje ono, że IG
[Grupa Internacjonaliści] „poprawnie charakteryzowało” linię LS/MLK
jako „socjalimperialistyczną”. W rzeczywistości, całe akapity
stanowiska wycofującego wyglądają na wzięte, niemal słowo w słowo, z
dwóch artykułów z The Internationalist: „Spartacist League Backs U.S.
Imperialist Invasion of Haiti” (30 stycznia) oraz „SL Twists and
Turns on Haiti” (9 kwietnia). Jest jasne, że ktoś przeczytał nasz
ostatni artykuł, w większości się z mim zgodził i o tym opowiedział.
Ale to, o czym napisało IG po prostu podtrzymywało leninowskie stanowisko
bezwarunkowej opozycji wobec rządów imperialistycznych w krajach pół–kolonialnych,
za którym opowiadała się MLK, kiedy reprezentowała rewolucyjny trockizm.
Wasze wyraźne wycofanie nikczemnego stanowiska,
twardo podtrzymywanego przez trzy miesiące, pokazuje na szczerość niezbyt
często
spotykaną na lewicy i jest widocznym postępem nad
sprzedawaną propagandą Pentagonu i rażącym poparciem dla imperialistycznej okupacji Haiti
przez St. Zjednoczone. Jeszcze w oświadczeniu z 27 kwietnia i później,
zdając sobie sprawę z „nieuczciwości” własnych wcześniejszych
artykułów, kłamstwa – przeciwko tym, którzy powiedzieli prawdę – nie uległy
pomniejszeniu. Więcej, wasze wyjaśnienie dlaczego i jak doszło
do tej fundamentalnej zdrady nie wytrzymuje krytyki. Przyznając się do zdrady,
nie dajecie poważnego wytłumaczenia powodów. Gwarantuje
to, że znowu się powtórzy. Nie po raz pierwszy LS/MLK poddały
się naciskowi „własnej” klasy rządzącej, i nie jest to
pierwszy raz kiedy splamiliście IG/LFI [League for the Fourth
International – Liga na Rzecz Czwartej Międzynarodówki] za ich rewolucyjną opozycję wobec
imperializmu Stanów Zjednoczonych.
Zacznijmy więc od kluczowych problemów podnoszonych
do momentu odwrotu w sprawie obecności jednostek wojskowych St. Zjedn. na
Haiti. Najbardziej zasadniczą kwestią jest ta, dlaczego nie było żadnej
poprawnej wypowiedzi opozycji wobec imperialistycznej inwazji? W jaki
sposób staliście się aktywnymi propagandystami na rzecz imperialistycznej
inwazji St. Zjedn. bez wywołania we własnych szeregach prawdziwej burzy? W każdej prawdziwie
rewolucyjnej partii, jakakolwiek próba zdrady interesów klasowych wywołałaby
głęboką walkę frakcyjną, a nawet możliwy rozłam. Przypominając sobie
rewolucyjny trockizm LS/MLK, gdy stała na czele walk, możliwe było napisanie
takiego stanowiska. Ale rewolucyjne przywództwo wymaga twardej walki, która
znajdzie przyczyny zdrady.
Wszystko to, prowadzi więc do konkluzji o niszczącym wpływie
kapitalistycznej kontrrewolucji, mającej miejsce w Związku Radzieckim i w zdeformowanych państwach
Wschodniej Europy w okresie 1989–92, na Ligę Spartakusowców i Międzynarodową Ligę
Komunistyczną. Zaczęła się ona wraz z pasywną propagandą i
porzuceniem walki klasowej, a później doprowadziła do serii rewizji
kluczowych kwestii programowych. Najbardziej istotną była wasza
deklaracja (w zrewidowanym programie z roku 1998), że zasadnicza teza
Programu Przejściowego Trockiego, mówiąca o tym, że kryzys ludzkości jest kryzysem
rewolucyjnego kierownictwa, została zdezaktualizowana przez „głębokie
cofnięcie się świadomości proletariatu”.
Zwracaliśmy uwagę na to, jak prawdziwy
rewizjonizm od Nahuela Moreno przez Ernesta Mandela do Petera Tafee,
podejmuje tę samą doktrynę historycznego pesymizmu w celu
usprawiedliwienia zerwania z rewolucyjnym programem (zob. The
Internationalist nr. 5, kwiecień–maj 1998).
Tak jak dla całego rewizjonizmu,
wynika to z braku przekonania w rewolucyjne możliwości proletariatu. Jest
to „lewicowa” wersja burżuazyjnego kłamstwa „śmierci
komunizmu”– wystarczy tylko przeczytać wypowiedź teoretycznego
przedstawiciela LS, aby to zauważyć (zob. WV nr. 949, 1 stycznia
2010 ). Jak podkreślaliśmy, świadomość LS/MLK poddana została jakościowemu
cofnięciu. Zostało to potwierdzone waszym poparciem dla
imperialistycznej inwazji Stanów Zjednoczonych na Haiti.
Od kiedy oświadczenie z 27 kwietnia zaklina się na „ostrą
krytykę naszej linii” w interesie
„politycznej słuszności”, chcielibyśmy podnieść kilka
spraw, które muszą zostać skierowane do każdego towarzysza należącego
oraz będącego wokół
LS/MLK, który chciałby poznać przyczyny tej zdrady.
1)
W jaki sposób doszło do zdrady?
Również i my mieliśmy dyskusję co oznacza
poparcie LS/MLK dla imperialistycznej inwazji St. Zjednoczonych oraz wycofanie się
z tego stanowiska. Nikt z nas nie został przekonany deklaracją
MLK, że ta zdrada miała miejsce z powodu braku organizacji dyskusji
i głosowania, w zamian ustanawiając linię przez nieformalną konsultację”.
Zapewne przez pewne niedopatrzenie, artykuł pominął jako niemożliwą
fundamentalną kwestię, przekroczenie linii klasowej. Ale to nie było
przypadkowy przeoczenie, czy niedopatrzenie wydawcy. Było to szerokie udzielenie poparcia dla imperialistycznej inwazji. Workers Vanguard
opublikował pięć artykułów w kolejnych sześciu wydaniach, wypominając
w każdym z nich wezwanie IG do wycofania przez St. Zjedn,/ ONZ jednostek z Haiti. WV
powtarzało kłamstwo za kłamstwem, wypaczenie za wypaczeniem. A teraz
nagle LS zmienia zdanie. Wszystko to podobno z braku formalnych dyskusji?
Proszę.
Oświadczenie MLK odnotowuje „Jak to jeden z czołowych
towarzyszy naszej partii zauważył, iż jedyną różnicą pomiędzy
stanowiskiem jakie mieliśmy, a tym z 4 sierpnia 1914 roku, kiedy niemieccy
socjaldemokraci głosowali za budżetem wojennym dla niemieckiego
imperializmu, na początku pierwszej wojny światowej, było
to, że nie ma wojny”. Idąc tropem takiej analogii:
„Widzicie, skoro nie mieliśmy formalnej dyskusji z Karolem i Różą,
to uchwaliliśmy budżet wojenny”? Reformiści z
SPD nie „skorygowali” błędu, jednakże centryści, którzy później
założyli Niezależną Partię Socjaldemokratyczną (USPD) zrobili to, głosując
przeciw kredytom wojennym w grudniu 1915 roku. I to USPD odgrywała kluczową
rolę w zapobiegnięciu rewolucji proletariackiej w Niemczech, w okresie
1918–19. Albo weźmy hiszpański POUM, który poparł front ludowy w
wyborach w 1936 roku która wycofała się później z niego, gdy ów rząd
sabotował wojnę domową przeciw Franco. A jak wyjaśniał Trocki,
centrystowski POUM odgrywał kluczową rolę w blokowaniu rewolucji w
Hiszpanii.
Zastanówmy się przez moment: jak LS doszła do
przekonania (jak to miało miejsce w panelu dyskusyjnym z haitańską i
dominikańską lewicą zorganizowanym przez Internationalist Club w
Hunter College w Nowym Jorku), że wezwanie do wyjścia z Haiti przez
jednostki wojskowe St. Zjedn./ ONZ oznacza poparcie dla burżuazyjnego
nacjonalizmu? Z powodu braku „formalnej dyskusji”? MLK dała
odpowiedź, że to nie może być prawdą. Oświadczając: „Jednakże,
kiedy linia została opublikowana w Workers Vanguard, została podjęta
przez wiele gazet w sekcjach MLK, wskazując że była tam od początku słaba
niezgoda”. Poparliście inwazję St. Zjedn. na Haiti pod maską pomocy
humanitarnej i tutaj była „od początku słaba niezgoda”. To mówi
wszystko: cała MLK opowiedziała się za zdradą. Jeśli jakakolwiek sekcja
mocno wyraziłaby swój protest, to jesteśmy pewni, ze byłoby to
odnotowane w oświadczeniu o wycofaniu, chroniąc honor MLK. Tak więc nawet
jeśli mielibyście dyskusje, podjęlibyście takie samo stanowisko.
W rzeczywistości odbyło się spotkanie w dniu 18
marca i jakie było jego postanowienie? Jak mówi o tym oświadczenie MLK,
wniosek został przyjęty na spotkaniu i stał się podstawą dla artykułu
zamieszczonego w Workers Vanguard nr 955, potwierdzając, że
„mieliśmy rację nie wzywając do niezwłocznego wycofania jednostek
St. Zjedn. po trzęsieniu ziemi”. I z własnego przekonania mówiliście
kłamstwa na temat swojego początkowego stanowiska, a mianowicie że
„odnotowaliśmy jasno w naszym artykule” z 29 stycznia „że
nie byliśmy za wejściem wojsk St. Zjedn. na Haiti”, kiedy faktycznie
nic takiego nie powiedzieliście. Co więcej, na spotkaniu w dniu 18 marca
ponownie przyjęty został wniosek „krytykujący sformułowanie, że
wojska St. Zjedn. były jedyną siłą na lądzie zdolną do przyniesienia
pomocy”, ale „nie zostało ono skorygowane publicznie w oświadczeniu”.
I znowu jak sami to odnotowujecie, że „nadużyliście
autorytetu” Trockiego przekręcając znaczenie jego artykułu z 1938
r. zatytułowanego „Uczyć się myśleć” [Learn to Think: A
Friendly Suggestion to Certain Ultra-Leftists] po
to aby „mieć alibi dla poparcia imperialistycznej inwazji”.
Całość jest rzeką cynizmu. To nie był incydentalny
błąd przeoczenia, ale brak klarowności.
Nie tylko powtarzaliście na okrągło o burżuazyjnym nacjonalizmie
IG, która przeciwstawiła się imperialistycznej inwazji, także przekręciliście
Trockiego, aby obronić własne stanowisko. Utrzymywaliście waszą
„gorliwą apologię dla imperialistycznej interwencji wojskowej St.
Zjedn.” (to jest wasze określenie) całym życiem. Ale pod wpływem
mocnej polemiki ze strony LFI, ktoś, prawdopodobnie „jeden z
towarzyszy przywódców partii” do którego odnosi się oświadczenie
MLK, zrozumiał, że cała sprawa idzie za daleko. Tym razem. Bez tego
wezwania, wciąż witalibyście 82. Jednostkę Lotnictwa i 22 Korpus
Ekspedycyjny Marynarki, jako jednostki humanitarne niosące pomoc.
Możecie teraz nieco przystanąć, aby dostrzec konsekwencje
przyznania się do zdrady. Co by się stało, gdyby żaden z towarzyszy w
partii nie powiedział „stop” – gdzie byście skończyli?
Jako „socjaliści Pentagonu”? Musicie
zadać sobie pytanie – jak mogła cała organizacja, która deklaruje
się jako rewolucyjna, marksiści i komuniści, przełknąć tę apologię
dla imperializmu St. Zjedn., ów haczyk, linkę i przynętę? Dlaczego nikt
z całej warstwy towarzyszy nie
krzyknął „boli mnie od tego żołądek – napełnia mnie odrazą
i budzi moje oburzenie apologia przejęcia pół–kolonialnego kraju przez
imperializm St. Zjedn.”. Dlaczego odbyło się to beż żadnego szmeru
i pozostało waszą linią przez prawie trzy miesiące?
2)
Dlaczego ta zdrada miała miejsce? Była kontynuacją wcześniejszych
kapitulacji pod naciskiem imperializmu Stanów Zjednoczonych.
Odkryliśmy, że źródło tej zdrady znajduje się
w fakcie, że wielokrotnie w minionej dekadzie Liga Spartakusowców i Międzynarodowa
Liga Komunistyczna haniebnie kapitulowały pod naciskiem imperializmu Stanów
Zjednoczonych. W rezultacie podane alibi dla inwazji St. Zjedn. na
Haiti musi wyglądać dla wielu jako logiczna kontynuacja wcześniej
utrzymywanych pozycji, które miały miejsce.
Spójrzmy co stało się po 11 września 2001 roku,
kiedy miał miejsce atak na World Trade Center oraz Pentagon, które wstrząsnęły
LS oraz MLK. Tracąc swój polityczny kompas po agonii Związku
Radzieckiego, LS/MLK zareagowała
porzuceniem kluczowych elementów programu leninowsko-trockistowskiego w
odniesieniu do imperialistycznej wojny. Wydaliście oświadczenie (zob. WV
nr 764, 14 września 2001) z akapitami donoszącymi o terroryzmie, lecz bez słowa
w obronie Afganistanu (który St. Zjedn. w odwecie obrały sobie za cel).
Dopiero po najeździe Waszyngtonu, z opóźnieniem ogłosiliście obronę
Afganistanu. Ale wciąż odmawialiście wezwaniu do klęski imperializmu St.
Zjedn.
To nie wszystko. Wówczas zdecydowaliście się na złośliwy
atak na Internationalist Group / League for the Fourth International za
nasze wezwanie – od samego początku – (nasze oświadczenie z 14
września 2001) do obrony Afganistanu i o klęskę dla imperializmu St.
Zjedn. Napisaliście, że nasze stanowisko sprowadza się do „gry
odwrotną stroną karty antyamerykańskiej”, umieszczając to w tytule, i
do apelowania do tych nacjonalistów „Trzeciego Świata”, dla których
‘dobry Amerykanin to martwy Amerykanin’ (Workers Vanguard
nr 767, 26 października 2001). Jednakże stanowisko jakie podjęliśmy, było tym
samym jakie głosiło LS/MLK na pierwszych stronach WV przez długie
lata, w wojnie w Zatoce Perskiej, Jugosławii i innych.
Wasza odmowa wezwania do klęski imperializmu St.
Zjednoczonych w wojnach o Afganistan i Irak miała wiele przejawów. Nasze
zaś wezwanie do klęski imperializmu St. Zjedn. nie było abstrakcyjnym hasłem.
Tak jak to wcześniej czyniliśmy w LS i MLK łączyliśmy to z propagandą
i agitacją skierowaną do robotników pracujących w sektorze
transportowym, aby odmawiali przewozu materiałów wojennych i podjęli
strajk przeciw wojnie. I tutaj porzuciliście wezwanie dla takiej odmowy, dokładnie
wtedy kiedy mogłoby to odnieść najlepszy rezultat, na początku października
2002 roku, w samym środku budowanej inwazji na Irak, gdy właściciele zamykali porty przez lokaut (wasze wytłumaczenie: ze względu na prawo
do monitorowania związków zawodowych [nakaz Taft-Hartley] w portach na
Zachodnim Wybrzeżu było to zbyt
niebezpieczne).
Co samego strajku robotników przeciwko wojnie, wyśmialiście
to w 1998 roku, kiedy nasz towarzysz z Liga Quarta–Internacionalista do Brasil (LQB) podniósł
to wezwanie (po ataku St. Zjedn. na Irak przez rząd Demokratów Billa Clintona),
mówiąc, że nie spotkało się ono z „odzewem” wśród robotników. A
kiedy 1 Maja 2008 r. wywołało ono duży „odzew” wśród robotników a związek
zawodowy dokerów zatrzymał niemal wszystkie porty wzdłuż wybrzeża
Pacyfiku dla zatrzymania wojny, wówczas wy mówiliście o wywieszonych
flagach w poparciu dla Demokratów, ze było to w sprawie Iraku, nie
Afganistanu i nie miało to żadnego znaczenie etc. Fakt, że delegaci związkowi,
głosując za zamknięciem portów, oskarżyli Demokratów za pomoc w kontynuowaniu
wojny i że w rzeczywistości były niewidoczne flagi amerykańskie w marszu
w San Francisco – nie czyni tu różnicy. Tutaj także
ochrona własnych ścieżek powodowała przekręcanie faktów. I powtarzaliście
kłamstwa biurokratów, którzy zaciekle walczyli przeciw wezwaniom do
strajku przeciw wojnie.
Wasza odrzucenie głośnego i jasnego wezwania o klęskę
imperializmu Stanów Zjednoczonych, porzucenie wezwania o odmowę przewozu
wyposażenia wojennego, wasze szydzenie z pierwszego robotniczego strajku w
Stanach Zjednoczonych przeciwko wojnie, to wszystko oznacza kapitulację
przed 'własnymi' rządami burżuazji. I wówczas, gdy Obama wysłał siły
inwazyjne na Haiti jako pomoc po trzęsieniu ziemi, wy zrobiliście z tego
alibi. Ten krok spowodował, że znaleźliście się w obozie
socjalimperialistów; stanowiło to przekroczenie linii klasowej w otwartym
poparciu burżuazji. Ale to był tylko kolejny krok na drodze, na którą wstąpiliście
już kilka lat wcześniej.
3) W jaki sposób
możecie twierdzić, że uznajecie permanentną rewolucję, skoro negujecie
możliwość robotniczej rewolucji na Haiti?
Przyznając, że Internationalist Group miała rację
stając w opozycji do imperialistycznej inwazji Stanów Zjednoczonych na
Haiti, wciąż oskarżacie IG za „fantazje dotyczące
Trzeciego Świata”, postrzegając trzęsienie ziemi jako początek dla „otwarcia rewolucji” ponieważ napisaliśmy, że „nawet
nieliczny ale bojowy proletariat” może stanąć na czele zubożałych
mas miejskich i wiejskich „poszukując organizacji władzy państwowej”,
gdy maszyna państwa będzie leżeć w gruzach. Ewidentnie podtrzymujecie
swoje stanowisko, że na Haiti „faktycznie nie ma klasy robotniczej”.
Sugerowaliśmy wiele sposobów na sprawdzenie tego stanowiska, włączając
w to zdjęcie z ponad 10 000 robotnikami maszerującymi na parlament z
żądaniem wzrostu żałosnej minimalnej płacy. Niestety, po raz kolejny
fakt istnienia proletariatu na Haiti nie ma wpływu na wasze stanowisko.
Jeżeli „fantazją dotyczącą Trzeciego Świata”
jest stwierdzenie, że rewolucja proletariacka może zacząć się na Haiti –
jak my to podtrzymujemy, podkreślając, że aby zwyciężyć musi się
rozszerzyć na Republikę Dominikańską, pozostałe części Ameryki Łacińskiej,
a poza nimi na samo centrum imperializmu, Stany Zjednoczone –
to w jaki sposób możecie uznawać Trockiego perspektywę permanentnej
rewolucji na Haiti? Ten program podkreśla, że w epoce imperializmu,
aby osiągnąć choćby demokratyczne zdobycze rewolucji burżuazyjnych,
robotnicy (prowadzeni przez partie komunistyczne) muszą zdobyć władzę i
podjąć się realizacji zadań socjalistycznych oraz rozszerzyć rewolucję na skalę międzynarodową.
Ale jeśli nie ma klasy robotniczej, to nie może ona zdobyć władzy i
rewolucja może przyjść wyłącznie z zewnątrz. Takie było wasze
stanowisko pomiędzy 29 stycznia a 27 kwietnia. Czy podtrzymujecie to
stanowisko?
LS/MLK oskarża nas, że jesteśmy „apologetami
nacjonalistów Trzeciego Świata”, chociaż nie wskazuje konkretów (w roku 2001 „potwierdzeniem” tego miało być wezwanie IG/LFI
do klęski imperializmu
Stanów Zjednoczonych). Nie jest tu możliwe odwołanie się do wymyślonego
twierdzenia, że poparliśmy Aristide. Może dlatego, że dla LS/MLK „potwierdzeniem” tego kłamstwa
miało być to,
iż „IG pokrzykiwało o możliwej imperialistycznej 'inwazji'” na Haiti,
przedstawiając Aristide jako „wcielenie narodowej niezależności”. Gdy
jednak teraz
zgadzacie się, że „inwazja Stanów Zjednoczonych”
miała miejsce takie
oskarżenie stało się gołosłowne.
Jeśli jesteście ciekawi, czy istnieje boliwijska klasa
robotnicza, której istnienia LS/MLK zaprzecza, możecie obejrzeć wideo z
ostatniej demonstracji robotników fabryki w La Paz, które
jest dostępne w Internecie pod adresem: http://www.youtube.com/watch?v=g67JkH0srEE.
Co
uchodzi z LS to imperialistyczny amerykański szowinizm oraz pogarda dla
walki klasowej robotników w krajach pół-kolonialnych. W głośnej
proklamacji, w której dłużej nie „bronią” niezależności Puerto
Rico, a przez to i rozszerzania na skalę międzynarodową na inne kolonie,
zerwali oni z kardynalną zasadą leninowskiej walki przeciwko imperializmowi.
Aż do chwili obecnej członkowie Ligi Spartakusowców krzyczeli, że mówienie
w ten sposób to czysta „prowokacja”. Może teraz nie będą tacy
szybcy. Ale to się jeszcze okaże.
4) Czy wasze
poparcie dla inwazji/okupacji Haiti przez Stany Zjednoczone oznacza ucieleśnienie
rewolucyjnej kontynuacji? "Rewolucyjne przywództwo" nie
zdradza interesów klasowych proletariatu.
Słyszeliśmy ze strony Grupo Internacionalista,
meksykańskiej sekcji LFI, że członkowie Grupo Espartaquista [GEM, sekcja
MLK] przybyli na demonstrację pierwszomajową z rutynową odpowiedzią
usprawiedliwiającą pretensje MLK do reprezentowania rewolucyjnej
awangardy. Argumentowali, że inne komunistyczne formacje popełniały w
przeszłości „błędy”, ale wciąż nie przestawały być
komunistycznymi. Na przykład, Komunistyczna Partia Polski poparła w 1926
roku zamach majowy dawnego socjalisty Józefa Piłsudskiego. Ale jest to
chwytanie się brzytwy. „Błąd majowy” polskiej partii
komunistycznej stanowił „prawicowo-centrystowskie”
odzwierciedlenie degeneracji Kominternu, co zostało wyjaśnione w pracy
Trockiego zatytułowanej Trzecia Międzynarodówka po Leninie.
Członkowie GEM odnotowali, na swoją korzyść,
wezwanie Trockiego, w przededniu II wojny światowej, do „proletariackiej
polityki militarnej” [określanej jako polityka PMP], polegającej na
kontroli przez związki zawodowe ćwiczeń wojskowych (w armii
imperialistycznej). Co więcej, Max Shachtman, renegat trockistowski, w
polemice odkrył błąd, jednakże pozostał centrystą, natomiast SWP [Socialist
Workers Party], która utrzymywała pozycję Trockiego była organizacją
rewolucyjną.
Jednakże porównywanie błędnego wezwania Trockiego z „gorliwą apologią interwencji wojskowej Stanów Zjednoczonych”
na Haiti jest groteskowe. Czy mówicie, że Trocki zdradził robotników
świata poprzez politykę PMP? I dalej, dlaczego mówimy, że SWP
pozostała partią rewolucyjną? Przede wszystkim, błąd w sprawie PMP nie
może być równoważny aktywnemu poparciu imperialistycznego przejęcia pół-kolonialnego
kraju przez Stany Zjednoczone. Więcej, w kluczowej kwestii sporu z
Shachtmanen, SWP stanęła po stronie Związku Radzieckiego przeciw
imperializmowi, i to pomimo zdrad Stalina, podczas gdy Shachtman ze swoim
stanowiskiem „trzeciego obozu” odmówił obrony biurokratycznie
zdegenerowanego państwa robotniczego. Co się tyczy LS/MLK, to porzuciła
ona wezwanie do klęski „własnych” rządów imperialistycznych w
wojnie przeciw pól-kolonialnemu Afganistanowi (oraz Irakowi) kilka lat
poprzedzających zdradę Haiti. Wezwanie to, wcześniej regularnie pojawiające
się na pierwszych stronach WV, jest teraz odnotowywane dyskretnym
szeptem, jeśli w ogóle.
Desperackie poszukiwanie historycznych precedensów to
podręcznikowa scholastyka, widoczna w wydaniu WV, które zawile porównuje
kwestię pomocy dla Haiti z linią SWP odnośnie pomocy Związkowi
Radzieckiemu w II wojnie światowej. Zmyślne (?) odniesienie nie może
nagle wyjaśnić zdrady.
Wasz podstawowy argument polega teraz na tym, że
wycofaliście poparcie dla imperialistycznej inwazji Stanów Zjednoczonych,
a naprawdę „brutalnie” atakowaliście je, więc to powinno
uzasadniać, że wciąż jesteście rewolucjonistami. Tak jak w kościele
katolickim, wciąż możecie wyznawać powszednie a nawet śmiertelne
grzechy, ale tak długo jak do nich się przyznajecie (nie kwestionujcie kościoła
katolickiego jako przedstawiciela chrześcijaństwa) możecie być
rozgrzeszeni. Jednakże w przeciwieństwie do religii polityka rewolucyjna
nie jest doktryną objawioną i zamkniętą przed wyborem. Partia
rewolucyjna jest dialektycznie związana z proletariatem, reprezentując zarówno
fundamentalne interesy klasy oraz rewolucyjny program, który jest produktem
historycznego doświadczenia. Musi on zostać wykuty przez rewolucyjne
kierownictwo w walce klasowej.
To był fundament walki wokół interwencji MLK w
Niemczech, gdzie proklamowaliście, iż MLK stanowiła (przez siebie
namaszczone) rewolucyjne kierownictwo i oskarżaliście towarzyszy
buntowników, o to że oni mówili, iż walczyliśmy o to by się nim stać.
Z waszym stanowiskiem, głośnego poparcia dla inwazji imperialistycznej
Stanów Zjednoczonych na Haiti zmyliliście każdego, kto wierzył, że
stanowiliście rewolucyjne kierownictwo, których nie było wielu. Pomimo
waszych pobożnych dzisiejszych proklamacji, jak można przekonać kogoś,
że to co wy będzie mówić jutro, stanowi kontynuację pozycji które
utrzymywaliście wczoraj? Jedyną rzeczą jest przekonanie o rewolucyjnej
programowej konsekwencji przeprowadzenia programu. Tak jak wyjaśniliśmy,
nawet gdyby LS ogłosiła swój sprzeciw wobec imperialistycznej okupacji
Haiti, nie miało to takiego znaczenia: jeden krótki artykuł z 2004 r. od
czasu inwazji St. Zjedn./Francji/Kanady. A potem cisza.
Nie możecie powiedzieć teraz „modliliśmy się, oczyściliśmy
z grzechów, więc wszystko jest w porządku”. Wasi członkowie
idą naprzeciw Internationalist Group mówiąc, że LS jest „taka
sama”, ponieważ nic takiego się nie stało. Co jednak ze
zrozumieniem, co faktycznie uczyniliście? Oświadczenie MLK stanowi: „Bez publicznego ujawnienia i korekty bylibyśmy na drodze do własnego
zniszczenia jako partia rewolucyjna”. Faktycznie LS/MLK już wcześniej
przestała być partią rewolucyjną, jak ujawnia to całkowicie wasza
zdrada w sprawie Haiti. Prawda jest bowiem taka, że jeśli nie wycofalibyście
się z waszej linii poparcia dla imperialistycznej inwazji Stanów
Zjednoczonych, stanęlibyście na drodze reformizmu. Wycofując się
z tego demonstrujecie jedynie, że MLK jest dzisiaj, i jest od dekady,
centrystowską formacją polityczną. Kolejny zygzak, kolejne
zawirowanie, kolejna rewelacja – jest tylko kwestią czasu.
Dość trudno jest się przekonać do deklaracji, że „tylko przez ostrą krytykę naszej linii możemy uniknąć alternatywy
przejścia na drogę założycieli IG, którzy odeszli od naszej organizacji
w poszukiwaniu innych sił niż proletariat”, skoro wy sami
przyznajecie, że utrzymywaliśmy właściwą linię klasową przeciw waszej „gorliwej apologii” na rzecz imperializmu Stanów
Zjednoczonych.
Przenosi nas to do sprawy, która zajmowała całe
wolumeny polemik przeciw IG oraz League for the Fourth International [której
nigdy nie odnotowaliście]. Mówicie na przykład, że założyciele IG „odpadli” od MLK. Przy innych okazjach ogłaszacie, że „uciekli”, „zerwali” lub „odeszli z naszych szeregów”.
Stosujecie te ogólniki, aby unikać wskazania prostego faktu, że założyciele
IG i LFI zostali wyrzuceni z sekcji MLK w Stanach Zjednoczonych,
Meksyku i Francji, w politycznej czystce. Wszelkimi siłami próbujecie porównać
nas z International Bolshevik Tendency [IBT], której założyciele wystąpili
i naprawdę odpadli z MLK w środku II Zimnej Wojny, zaprzeczając naszej
twardej obronie Związku Radzieckiego w Afganistanie i Polsce. Odnośnie założycieli
IG, zostaliśmy wyrzuceni precyzyjnie dlatego, że nie chcieliśmy odejść.
Opierając się na własnych opisach ostatnich trzech
konferencji widać jak LS/MLK ma skłonność do „korekty korekt własnych
ocen”, tak jak to robił chiński stalinowski przywódca Deng Xiaoping.
Również Stalin wykonał wiele zygzaków w okresie, gdy był centrystą,
ale on opierał się na materialnej podstawie biurokracji, która dysponowała
ogromnymi zasobami państwa radzieckiego. Co osiągnęła MLK? Kiedy czytamy
wasze relacje z ostatniej konferencji – która była zdominowana przez
ogromną walkę frakcyjną – że waszym „centralnym
zadaniem” jest uzbroić „partię programowo i teoretycznie, od
pisma Spartacist, do utrzymania archiwum Komitetu Centralnego”,
to przedstawia się obraz wewnętrznie otaczającej siebie murem grupy,
chroniącego przed walką klasową. Właściwie możecie słyszeć spadające
krople wody. Jednakże, w sprawie ważnej pracy archiwum, MLK nie wykonała
dobrej pracy w uzbrojeniu programowym partii, czy nie tak?
LS/MLK deklaruje, że w obecnym okresie, walka klasy
robotniczej nie odwołuje się do celów rewolucji socjalistycznej. To
oznacza teoretyczne usprawiedliwienie, pozwalające na oddalenie możliwości,
aby sektory klasy robotniczej mogłyby zostać zwyciężone dla kluczowych aspektów
programu rewolucyjnego, lub przeprowadzenia działań je konkretyzujących
(jak np. strajki przeciw wojnom, odmowy przewozów). Takie „rewolucyjne” uzasadnienie stanowi adaptację do burżuazyjnego
porządku. Jak odnotowuje to zgodnie z prawdą oświadczenie MLK, wasza
linia w sprawie Haiti była „polityką tego co możliwe”, fraza
Michaela Harringtona, „socjalistycznego” doradcy prezydenta
Demokratów Kennedy'ego oraz Johnsona. Ten nurt posiada długą historię
prowadzącą do posybilizmu we Francji w 1880, odzwierciedlając
demoralizację poprzedzoną krwawą klęską Komuny Paryskiej w 1871 r. gdy sądzono, że należy walczyć tylko o to co jest możliwe, a nie o
rewolucję robotniczą.
Podczas gdy, ugrupowania burżuazyjne ograniczają się
do żądań burżuazyjno-demokratycznych, najniższego poziomu walki związkowej,
linią MLK jest „powstrzymajmy walkę klasową, wysiądźmy”. Jest
to wasza szczególna wersja demoralizacji, która ogarnęła szeroki sektor
lewicy (nawet takiej, która zaprzecza, że Związek Radziecki był
rodzajem państwa robotniczego), co jest następstwem zwycięstwa
kapitalistycznej kontrrewolucji w ZSRR. LS/MLK wycofała się z poparcia dla
inwazji Stanów Zjednoczonych wówczas, gdy dostrzegła siebie w lustrze
reformizmu. Jednakże przed tymi, którzy nie chcą grzęznąć w krętactwach
centrystowskiego zawirowania, a upierających się, że „stanowią”
rewolucyjne przywództwo znajduje się szerokie pole dla poszukiwań powodów
zdrady. Ci, autentycznie poszukujący korzeni dla pro-imperiallistycznej „polityki możliwości” LS w sprawie Haiti, muszą zweryfikować
działania dla adaptacji i kapitulacji wobec „własnej” burżuazji
w ostatnich kilku latach.
Wasi przywódcy z pewnością powiedzą wam (i sobie),
że jest to największe wyzwanie przed, którym stoi MLK. Jednakże to wyzwanie
nie może być obroną rewolucyjnych pretensji MLK za wszelką cenę, ale
walką o rewolucyjną programową klarowność. Oczywiście, jeżeli
podejmiecie tę walkę, to wkrótce z całą pewnością przekonacie się o
granicach pożądanej politycznej słuszności.
Internationalist
Group / League for the Fourth International
[Grupa
Internacjonaliści / Liga na Rzecz Czwartej Międzynarodówki]
8 maja 2010
